Quan Online

Zo binnen, zo buiten

Lieve Yuri

Wat een commotie om jouw persoon! Zo kijk je reikhalzend uit naar het winnen van goud, en velen met jou, en zo zit je thuis op de bank,  ‘enorm aangeslagen en kapot’, zo lees ik.

Ik heb je nog nooit in actie gezien, en ook nog nooit een interview met je gelezen of gehoord. Eigenlijk weet ik dus bar weinig over jou, maar dat doet er niet toe, want het voelt alsof ik je ken. Dat heb ik niet alleen met jou, maar met iedereen die ik ontmoet. Je bent mens, net als ik, en een ziel, net als ik, je hebt een lichaam, net als ik, je hebt gevoelens en emoties, net als ik, je hebt je pijnen, je ervaringen en je behoeftes, net als ik, en je wilt graag ontmoet worden en gewoon jezelf mogen zijn, met al dat moois, net als ik.

Je maakt keuzes, net als ik, en je verdooft jezelf om niet te hoeven voelen, net als ik. Je wilt graag erkend en gezien worden, en denkt dat je hiervoor heel veel moet doen, net als ik,  en je bent super sensitief, lief en krachtig, net als ik.

Ik kijk naar een foto van jou aan de ringen, en ik zou alleen een gespierd lichaam kunnen zien. De spierballen waar zoveel mensen het over hebben, een lichaam dat door jarenlange training en afzien ervoor zorgt dat jij aan de ringen kan hangen.

Maar dat is eigenlijk niet wat ik zie. Ik kijk in je ogen en ik zie verdriet. Ik kijk naar je nek, en ik voel heel veel boosheid. Ik kijk naar je hartgebied, en ik zie iemand die niet van zichzelf houdt. Ik heb geen idee hou jouw jeugd is geweest, welke keuzes je hebt gemaakt en wat je tot vandaag hebt mee gemaakt, maar eigenlijk doet dat er niet toe.

Ik kijk naar je foto en vraag me af of je gelukkig bent. Met of zonder gouden medaille, want uiteindelijk zit daar je geluk niet in. Je kan 30 medailles winnen en door miljoenen mensen worden toegejuicht, het zal je niet geven waar je naar op zoek bent.

Je bent een nacht gaan stappen, terwijl dit niet mocht. Ik begrijp dat wel. Hoe lang kan een mens leven onder zoveel druk? Ik las gisteren een mooi inzicht over boosheid en dat dit komt doordat we dat wat waar is heel goed voelen, maar hier geen expressie aan geven. Zou het kunnen dat je al heel lang weet dat de keuzes die je maakt en hoe je leeft, niet waar voelen? Maar dat je, doordat je zo graag gezien en erkend wilt worden, gewoon bent doorgegaan?

Als je zoveel van jezelf moet presteren, en dat moet je, en niet alleen van jezelf, maar ook van al die mensen om je heen, wat doet dat met je?  En hoe is dat voor je lichaam, om zoveel te trainen, dag in dag uit, totdat het één brok spieren is?

Ik kan alleen voor mezelf spreken, maar mijn lichaam vraagt hier niet om.  Ik lag vanmorgen in bed en moest opeens aan dieren denken. Dieren doen niet aan sport, laat staan aan Olympische Spelen. Ze stoeien, spelen en rennen als ze honger hebben of als ze in gevaar zijn. Ze zijn niet bezig met medailles, trainingsschema’s, diëten en drinken ook geen alcohol en hebben ook geen doping nodig om te presteren. Ze zijn gewoon wie ze zijn en leven heel dichtbij hun eigen natuur.

Heb jij ooit een leeuw in de ringen zien hangen? Ik niet. Hoe komt het toch dat wij mensen met al onze intelligentie, kennis en scholing, zo ver verwijderd leven van onze eigen natuur? Ik kijk naar je foto en voor mij voelt dit niet natuurlijk. Lieve Yuri, ik wens je heel veel sterkte. Dit wil je nu misschien niet horen, en velen met jou niet, maar jouw keuze om een nacht op stap te gaan is wellicht jouw grootste cadeau en redding geweest. Ik vind je geweldig, gewoon om wie je bent. Voor mij hoef je niet te presteren en ook niets te winnen. Je bent al een kampioen, net als ik, gewoon omdat je er bent.

*) Dit artikel is tevens gepubliceerd op mijn website Heartstorm

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Pokémon Go of Love Revolution?

1.6 miljoen Nederlanders zijn sinds een paar dagen op zoek naar Pokémon. Het is de nieuwste rage onder telefoongebruikers, waarvoor jong en oud massaal de straat op gaan. Alhoewel, als ik mijn collega mag geloven wordt er ook veel gespeurneust vanachter de bureaus. Zal de werkgever blij mee zijn….Iedereen heeft het erover en zelfs de politie heeft het er maar druk mee. We zijn zo hard op zoek dat we volledig vergeten waar we lopen. Wat zegt een dergelijke rage over ons, is een vraag die bij mij omhoog komt?

In een tijd waarin we onszelf op elk moment van de dag kunnen afleiden, is het Nintendo tóch gelukt om weer een nieuwe hype te creëren. Dat de jeugd teveel zit op een dag en hierdoor meer beweging krijgt, klinkt goed. Maar bewegen we nou werkelijk zoveel meer als we continu op onze telefoon kijken?

Hoe is het mogelijk, vraag ik mijn collega vanmorgen, dat er in zo’n korte tijd zoveel mensen dit spel spelen? “Omdat ze van Pokémon houden”, zegt ze. Nee, dat is het niet zeg ik, wat zit daarachter? “Omdat we nog meer vertier willen?” Nog meer vertier zeg ik, er is al zoveel afleiding. Wat mij het meeste fascineert is echter dit: als we in een aantal dagen zoveel mensen op de been kunnen krijgen in slechts één land, wat kunnen we dan nog meer met elkaar bereiken? Héél veel. Ik geloof erg in samen en dat we alleen maar met elkaar dingen kunnen veranderen. Stel dat we niet massaal op zoek gaan naar Pokémon, maar meer naar elkaar?

Waar dit spel zich focust op het individu en ons niet uitnodigt om bewust aanwezig te zijn, hoe zou het zijn als er een spel komt dat zich richt op met elkaar en ons verbindt als mensen? Juist in een tijd als deze zou het échte contact wat meer de aandacht mogen krijgen in plaats van een virtueel beestje wat niet meer dan een illusie is.

In een tijd als deze is het juist nodig dat we er zijn en niet weglopen voor wat er werkelijk gaande is. Ik ben niet gegrepen door deze hype en dat zal ook niet gebeuren. Ik mag kijken waar mijn eigen afleiding zit en waar ik tijdelijk ontsnap uit de werkelijkheid. En ja, die werkelijkheid is niet altijd even rooskleurig en ook ik wil nog vaak niet voelen wat er in mezelf en om mij heen gebeurt. Maar ik merk ook dat hoe meer ik er ben, hoe meer ik in contact ben met mensen, hoe meer ik de tijd neem om iemand in de ogen aan te kijken en hoe meer ik met waardering en liefde voor mezelf op straat loop, ik een reflectie ben voor anderen.

Afleiding en vertier gaan deze wereld niet veranderen, dat weet ik heel zeker. En Pokémon ook niet. Het is dat stukje menselijk contact en verbinding waar zo’n enorme behoefte aan is. Of dit nu thuis, op werk of op straat is. Zolang mensen elkaar nog elke dag afmaken, is dat voor mij een teken dat dit mijn focus mag zijn. Elke dag weer. Stel je voor dat 1.6 miljoen mensen dit als focus hebben, in plaats van op zoek te gaan naar Pokémon, dan hebben we binnen een paar dagen een revolutie. Geen staatscoup zoals in Turkije, maar een ware love revolution!

*) Dit artikel is tevens gepubliceerd op mijn website Heartstorm.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Hallo, soulmate……

Deze week heb ik een interessante uitzending van ‘Hollandse zaken’ over relaties gekeken. We leven in een tijd die het einde aankondigt van de lange relatie, dat was het onderwerp. De lange relatie lijkt namelijk niet meer weggelegd voor mensen onder de 70 jaar. We willen vooral geen sleur, goeie seks, spanning en een klik met onze soulmate. Nou, ga er maar aanstaan als partner. Maar wat is dat eigenlijk, een soulmate, en bestaat dat wel, of hebben we dit met z’n allen gecreëerd vanuit een behoefte om het gebrek aan een relatie met onszelf en de ziel die we zelf zijn te verbloemen?

Mensen op straat worden gevraagd of ze nog geloven in dé ware en vrijwel iedereen antwoord hierop met ja. Maar wat is dat eigenlijk, de ware? Vragen die bij mij blijven hangen, met name doordat er zoveel plaatjes en verwachtingen zitten op de woorden soulmate en de ware.  Maar dat niet alleen.

De uitzending was voor mij een reflectie in hoe wij als mensen aan het worstelen zijn met relaties. Of we nu single zijn, op Tinder rondhangen, al 30 jaar samen zijn, een open relatie hebben, in een sleur zitten of drie scheidingen achter de rug hebben, wat we met elkaar delen is dat we in het duister tasten.

We tasten in het duister omdat we eigenlijk niet meer zo goed weten hoe het moet, het hebben van een relatie. We leven in een sprookje waaruit we liever niet wakker worden. We geloven in de ware liefde, maar hoe ziet dat eruit? Ook ik ben opgegroeid met de overtuiging dat er zoiets als een soulmate is, iemand die de ware is voor mij, en waar ik een romantisch beeld bij had wat behoorlijk ver weg staat van de werkelijkheid. Althans, dat weet ik nu.

We willen een zielenmaatje, maar zijn we ons bewust van de ziel die we zelf zijn? Leven vanuit het weten dat we een ziel zijn en daarmee op een zielvolle manier leven, is iets wat maar weinig mensen doen. Voor velen van ons is dit zweverig geklets, niet wetenschappelijk bewezen of een nog onbekend terrein. Hoe kunnen we dan een soulmate als partner willen hebben, als we geen vriendjes zijn met onze eigen ziel?

Voor mij gaat het niet om de ware of het vinden van mijn soulmate, want ik mag mijn eigen ware en soulmate zijn. Ik kan dit niet neerleggen bij een ander. In de relatie met een ander, ben ik eigenlijk continu in relatie met mezelf.  Loopt je relatie niet lekker? Dan loopt je eigen relatie niet lekker. Wil je meer liefde? Dan mag je meer van jezelf houden. Voel je een gebrek aan waardering en intimiteit? Dan mag je jezelf meer waarderen en onderzoeken hoe je de intimiteit met jezelf kan verdiepen.

Als we op zoek zijn naar de ware liefde, mogen we misschien even stoppen met zoeken. In al dat gezoek, of dit nu online of offline is,  raken we onszelf kwijt. En vergeten we onze eigen relatie. We vergeten dat de ware waar we naar op zoek zijn in onszelf woont. We zijn onze eigen soulmate, onze eigen ware, onze eigen grote liefde. En zolang we dat niet zijn, zullen we stoeien in onze relaties. En dat is ook ok, want we zijn hier om te leren. Elke dag weer.

*) Dit artikel is tevens gepubliceerd op mijn website Heartstorm.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Overgave

Het valt me op hoe vaak ik wil weten wat er in het volgende moment gaat gebeuren. Het is een anticiperen op dát wat gaat komen. Het is een vorm van controle waarin ik denk dat ik weet wat er gaat gebeuren, gebaseerd op mijn ervaringen uit het verleden. Durf ik mezelf werkelijk over te geven aan het leven, dat is waar ik momenteel mee bezig ben. Het leven als één grote ruimte zien, zonder vorm, waar ik onderdeel van uitmaak en waarin ik mij laat voortbewegen, vanuit het weten dat ik gedragen word. Waar kleur ik mijn volgende momenten nog in, waar denk ik te weten hoe het moet zijn, waar ben ik bezig met creatie en vorm en waar ontwijk ik verantwoordelijkheid. Interessante vragen die de afgelopen dagen aan het licht zijn gekomen. Kortom, kan ik mezelf overgeven aan het leven?

Overgave is een groot woord met veel betekenissen en plaatjes. Want hoe ziet overgave er eigenlijk uit? Wat moet ik dan doen, denkt mijn hoofd meteen. Die wil in actie komen, maar klopt dat wel? Zolang ik nog denk dat ik bepaal en denk te weten wat het volgende moment gaat brengen, zit ik niet in overgave. Zolang ik nog denk dat ik veel moet doen, moet strijden, vechten of verbeteren, zit ik niet in overgave.

Zolang ik nog denk dat ik speciaal, belangrijk of anders ben, zit ik niet in overgave. Ik ben aan het ontdekken wat overgave betekent, gewoon in het dagelijkse leven. Hiervoor moet ik wel eerst alle plaatjes loslaten die ik heb op het woord overgave, en dat zijn er veel. Maar niet alleen op het woord overgave, eigenlijk alle plaatjes die ik heb in hoe ik wil of denk dat het leven moet zijn.

Elke keer als ik bezig ben met het volgende moment of een stukje van mijn toekomst wil inkleuren, mag ik dieper zakken in mijn lichaam. Elke keer als ik ga bedenken wat ik straks ga zeggen of hoe ik vrijdag iets zal doen, mag ik ook dieper zakken in mijn lichaam. Hoe ik nu leef en de kwaliteit waarin ik elke stap zet, bepaalt hoe vrijdag zal zijn. Nee, ik weet niet wat er vrijdag gaat gebeuren, maar mijn keuzes van nu bepalen wel hoe ik mij vrijdag verhoud tot dat wat zich aandient.

Overgave is het loslaten van vorm en tijd, wetende dat alles mij gegeven is wat ik nodig heb. Het is een meevaren op de stroom, wetende dat deze stroom continu in evolutie is en dat het aan mij is om hierin mee te gaan. Zodra ik ook maar iets tegen de stroom inga, is dit voelbaar in mijn lichaam. Overgave kent geen stappenplan, programma, to-do list, eindresultaat of actiepuntenlijst.

Eigenlijk is het heel simpel, zei ik vanmorgen, maar maak ik het complex. Hoe zet ik deze stap, die ik nu zet. Wat er daarna komt, komt daaruit voort. Ik merk dat er een diepe moeheid loskomt. Een moeheid van al dat proberen en doen.

*) Dit artikel is tevens gepubliceerd op mijn website Heartstorm.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Vrij!! Waarom je je gedachten niet bent, en hoe je er vrij van raakt.

Het boek ‘Vrij’ van Marnix Pauwels beschrijft hoe de mens een gevangene is van zijn gedachten, terwijl hij die gedachten eigenlijk niet is, maar zoveel meer dan dat. Over hoe de mens, met name de westerse mens, zich identificeert met zijn gedachten en hoe dat de oorzaak is van het lijden. Een praktisch, realistisch en biografisch boek, waarin Pauwels niets en niemand spaart, ook zichzelf niet. Nietsontziend brandt hij de vele stappenplannen en therapieën af die hij zelf heeft gevolgd en die gericht zijn op het (bij-) sturen van de gedachten. Het boek laat ons zien dat we niets te zeggen hebben over wat we denken, ook al zijn we ervan overtuigd dat het precies andersom is. En het vertelt je hoe je dan wel met je gedachten kunt omgaan. Hij is vrij, nu jij en ik nog. Een samenvatting.

Slaaf van je hoofd

De oorzaak van het lijden ligt hem in het feit dat je onvoorwaardelijk gelooft wat er zich in je gedachten afspeelt. Je denkt dat je bent wat je denkt. Een machtig systeem wat je moet leren doorzien zodat het zijn macht gaat verliezen. Wat je moet leren inzien is: alles wat je denkt, ontstaat en verdwijnt vanzelf, zonder dat je er ook maar iets over te zeggen hebt. Dat een gedachte bewust in je opkomt, betekent nog niet dat jij hem bewust gedacht hebt, laat staan dat die gedachte ook waar is. Denken gebeurt in jou, en niet door jou. Dus je bent niet wie je denkt.

Mensen kunnen dezelfde dingen meemaken en daar individueel heel anders over denken. Vindt de een de gedachte om een slang vast te houden een horroridee, een ander vindt het wellicht heel leuk om zo’n spannend wezen eens vast te houden. Hoe komt dat? Je gedachten zijn het resultaat van conditionering, aanleg en ervaringen, wellicht zelfs uit vorige levens.

De oplossing ligt hem in het feit dat je leert inzien dat gedachten losse flarden energie zijn, dat ze komen en dat ze gaan, en dat ze alleen waar voor jou zijn als jij je ermee identificeert. Gedachten komen en gaan, maar wij blijven. Het inzicht dat je niet bepaalt wat je denkt en ook niet bent wat je denkt, kan je hele leven veranderen.

De illusie van het maakbare leven

Best kans dat, als je in het Westen bent opgegroeid, je hebt geleerd dat jij de baas bent over je gedachten. Dat je macht hebt over je bestaan. Dat je je leven kunt sturen, dat jij de kapitein bent op het schip van je gedachtewereld. Dat je positief moet denken en dat je negatieve gedachten moet verwerpen.

Als je maar graag genoeg wilt dan lukt alles. Yeah right. Best arrogant eigenlijk want dat kan helemaal niet. Niet alles wat we willen lukt. Dat zou namelijk betekenen dat we boven het leven staan. Elke dag weer komen we erachter dat het niet mogelijk is om ons leven te beheersen, en dan raken we teleurgesteld. Toch blijven we maar geloven dat we macht en controle over ons leven kunnen uitoefenen. We willen ons leven beheersen maar het is een wedstrijd die we niet gaan winnen. Het kost ons zoveel energie. We worden gefopt door het fenomeen dat alle gedachten produceert: ons hoofd.

Emoties en Weerstand

Het echte probleem ligt hem in het gevecht tegen de realiteit. Een situatie is zoals hij is. Als we vinden (gedachte) dat een situatie niet zo zou moeten zijn zoals hij is. We gaan vechten tegen de situatie, maar ook tegen de gedachte die we hebben dat het niet zo zou moeten zijn. Een voedingsbodem voor meer ellende, en het begin van een negatieve vicieuze cirkel.  We gaan de situatie afwijzen, maar ook onszelf.

In het verlengde van de gedachten liggen de emoties. We denken dat wij de emoties zijn, maar we zijn niet wat we voelen. We maken de ervaring slechts mogelijk. Ook hier geldt: als je leert geen weerstand te hebben tegen emoties, verliezen ze de grip op je leven. Als je leert inzien dat gedachten en emoties niet persoonlijk zijn, hoef je geen slachtoffer meer te zijn. De emoties verdwijnen weer, maar jij blijft. Als iets tijdelijk is, kun jij het niet zijn. Je moet het verschil leren inzien tussen het ervaren van boosheid en verdriet zoals het is, en het idee dat jij deze emoties bént. Elke poging het kwijt te raken, versterkt het alleen maar.

Waarom veel gevestigde therapieën, zelfhulpboeken en stappenplannen niet helpen

Naast de klassieke therapieën gebaseerd op de gevestigde orde in de psychologie en psychiatrie, is er een hele industrie rondom zelfhulpboeken, stappenplannen en seminars. Ze vinden gretig aftrek omdat er zoveel mensen zoekende zijn. Ze geven allemaal hoop en helpen mensen tot op zekere hoogte ook wel, maar meestal zijn ze gestoeld op één foute gedachte. Ze gaan ervan uit dat de sleutel te vinden is in het beheersen van je gedachten.

In hun obsessieve queeste naar rust, vrede en zingeving kopen mensen alles (inclusief ikzelf; EvK). Er is zoveel ‘Amerikaanse feelgood-bullshit’ dat je door de bomen het bos niet meer ziet. En het helpt allemaal niet, omdat het geen rekening houdt met de totale onvoorspelbaarheid van het denken. Het is gericht op het manipuleren van je gedachten, op het forceren wat zich in je hoofd afspeelt, en op het ombuigen van negatief naar positief denken. En dat werkt niet want gedachten volgen hun eigen pad. De basis is dus verkeerd, waardoor veel mensen na een tijdelijke opleving weer gedesillusioneerd afglijden.

De oplossing

Klinkt allemaal leuk en aardig. Je leest het overal, loslaten, positief denken, niet vechten etcetera. Maar de gedachten zijn er wel. Maar hoe ga je er dan mee om? De oplossing ligt hem in het feit dat je dus niet moet vechten tegen je gedachten, maar er simpelweg bewust van moet zijn. Wees alert op de oprispingen van het denken en ontmasker ze keer op keer. Zo kan de druk van de ketel en trek je de angel eruit. Niet meer meegaan in negatieve denkpatronen en er automatisch van uitgaan dat ze waar zijn. Nee, observeren, toetsen en benoemen. Of zoals Byron Katie (thework.com) het zegt, vraag je bij elke gedachte af; ‘is dat zo?’

Je moet twee soorten denken leren onderscheiden:

  • Het functionele denken (het verstand)
  • Persoonsdenken (alle variaties op ík’, ‘mijn’ en’ wij’)

Het functionele denken is handig en efficiënt. Je verstand heb je nodig om functioneel door het leven te komen, om dingen uit te vinden, om ons van A naar B te brengen etcetera.

Het gaat vaak mis bij het persoonsdenken.  Omdat we ervan overtuigd zijn dat we zijn wie we denken, hebben gedachten die over ons als persoon gaan veel te veel macht. ‘Ik ben niet goed genoeg’, ‘ik ben dom of slap etcetera’.

Maak je geest dus alert door bij elke gedachte te onderscheiden of het een functionele gedachte is of een persoonsgedachte. Besef dat de kans heel groot is dat de gedachte niet waar is, en besef dat niet jij de gedachte bent, maar dat hij in jou voorkomt, een voorbijganger is, omarm hem en laat hem glimlachend gaan. Pauwels heeft met zijn boek mijn leven veranderd. Een aanrader. Je kunt hem hier bestellen.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

De wereld lijkt op z’n kop te staan. Maar waarom?

We voelen ons onrustig, voelen dat er verandering in de lucht zit, worden overspoeld met informatie en doemscenario’s en wat we willen is controle, we willen begrijpen wat er aan de hand is, maar hoe pakken we dat aan?

Het probleem is niet dat we apathisch, lui, egoïstisch, narcistisch of materialistisch zijn, nee we zijn eigenlijk doodsbang. We hebben van alles georganiseerd, we hebben mooie spullen, een goede opleiding, kortom alles waarvan we wellicht vroeger dachten erg gelukkig te worden. Buiten ons om in ons persoonlijke leven lijkt het allemaal wel goed voor elkaar, echter de onrust, de onbestemde angst komt voort uit ons innerlijk, we lijken te verzuipen!

We zijn gewend aan de moeite van het leven maar deze onrust gaat over heel wat anders. Het lijkt wel heimwee. Alsof we diep in onszelf weten dat er betere tijden voor ons aanbreken , dat we al weten hoe het zal zijn, maar tegelijkertijd snappen we er niks van. Dat is eng! We kennen het niet en uit bewuste ervaring valt niet te putten. We staan met z’n allen op de grens, aan de afgrond! En durven we te springen?

Om deze onrust te gaan begrijpen, om er vervolgens wat mee te kunnen gaan doen,  gaan we boeken lezen, cursussen volgen en toch lijkt het vaak niet te lukken. We kunnen technieken leren of ontspanningsoefeningen doen, het beklijft niet.  De oplossing gaat niet van buiten ons  komen, het borrelt alle tijd al in ons. Tegelijkertijd lijkt het wel of we toch een speelbal zijn van een veel groter geheel. We vibreren op de golven van de aarde en dat valt niet zomaar op te lossen. Zo lijkt het!

Zo binnen, zo buiten!!

Zowel in ons persoonlijke systeem als in het systeem van de hele aarde: alles werkt met elkaar samen. Maar hoe kunnen we het dan aanpakken? Hoe krijgen we onze vingers er achter, waar halen we het inzicht dan vandaan?

We denken dat we aan onszelf moeten sleutelen, dat we technieken moeten leren, dat we moeten veranderen. We denken niet goed genoeg te zijn. De waarheid is vele malen simpeler! In plaats van dat we aan onszelf van alles willen veranderen kunnen we ook eens bedenken dat we onderdeel van de natuur zijn. Een natuur die zichzelf fantastisch regelt en ordent. Ook wij bestaan in de kern uit zo’n fantastisch mechanisme.

Ons bewustzijn daarentegen heeft in de loop van de evolutie de nodige blokkades, beschermings- en overlevingsmechanismen verzameld en deze als het ware tussen onze ziele- /kernenergie en onze beleving van alledag geplaatst. We reageren voor een groot deel vanuit deze belemmeringen, deze blokkades. We denken dat we onze belemmeringen en blokkades  zijn, we denken dat we onze gedachten  zijn, maar we zijn zoveel meer!

We hoeven niet te veranderen, we hoeven geen technieken te leren of veel kennis te verzamelen, nee we hebben ons te richten op onze ziele-/kernenergie en die te laten groeien en de kans te geven naar buiten te komen. Te laten stralen.

En dan hebben we het over het grootste cliché aller tijden:  we hebben ‘gewoon’ los te laten. Nu kan ik je zeggen, dat is, zo lijkt het, de lastigste klus ever (hoe vaak hebben we dat al niet gehoord en geprobeerd???) en tegelijkertijd zit er alles in wat je nodig hebt. Door te gaan begrijpen waar het in deze tijd om gaat, wordt loslaten steeds meer een spel, een uitdaging, dan dat het een grote ondoenlijke klus lijkt. Heb vertrouwen dat het iedereen lukt! Het grappige is dat de frequentieverhoging van de aarde ons helpt, als je het bewust wilt gaan zien en beleven wordt het steeds gemakkelijker!

Alles wat nodig is hebben we al in ons. Het zit alleen stevig verpakt. 

Wij dragen in ons de antwoorden die wij buiten onszelf zoeken.

Doordat we onszelf afgescheiden zien van de rest van de wereld hebben we een overtuiging gecreëerd waarin we onszelf vertellen op te letten wat er in de buitenwereld gebeurt, te controleren of we niet benadeeld worden en vooral te controleren of de ander niet meer heeft dan wij. We vertonen alle kenmerken van afgescheidenheid. Het grootste kenmerk van afgescheidenheid is ons ego. Ons ego wil ons vertellen dat de buitenwereld bedreigend is, dat we ons staande zullen moeten houden in deze vreemde omgeving. Dat we voorzichtig dienen te zijn en dat we zeker veel tekort komen.

Gaan we even terug naar de natuur, dan zien we dat alles met elkaar verbonden tot grootse prestaties leidt. In de natuur valt geen afgescheidenheid te bespeuren, daar werkt alles met elkaar, door elkaar en voor elkaar ten behoeve van het grote geheel.

De mensheid onderscheidt zich in de natuur door bewustzijn. Ons bewustzijn stelt ons in staat na vele generaties en door evolutie ons leven bewust te bekijken en bewust vorm te geven.

Dit bewustzijn zorgt ook voor de creatie van het ego, dat alle ervaringen uit vorige levens doorgegeven via ons DNA en die vooral voor angst zorgen, gebruikt om onze afgescheidenheid te benadrukken. Angst, gecreëerd ver voor ons huidige leven, belemmert ons in dit huidige leven.

Onze taak is nu om bewust belemmeringen, blokkades achter ons te laten. Te ONT-SPANNEN. We hebben het niet meer nodig om beschermd te worden door ervaringen uit ver vervlogen tijden.

Onze kernenergie is helder, onze belemmeringen vertroebelen het beeld. Leren we ons ego zien als de persoonlijkheid van onze stralende kernenergie dan is angst niet meer nodig. Geven we ons ego de macht om ons telkens op onze belemmeringen te wijzen en daar vervolgens naar te gaan leven dan hebben wij uiteindelijk geen macht over ons eigen leven. Ervaringen uit vorige levens, uit bloedbanden bepalen dan eigenlijk onze leefruimte.

De frequentie van de aarde stijgt

Nu leven we op aarde op dit moment aan het begin van de 21ste eeuw. Deze tijd heeft een aantal kenmerken. We worden geconfronteerd met een verhoging van de frequentie van de aarde. De Schumann Resonantie, ook wel de hartslag van de aarde genoemd is sinds 1980 langzaam aan het stijgen. Duizenden jaren was de hartslag van de aarde 7.83 cycli per seconde. We zitten nu in 2016 aan de 12 cycli per seconde. Deze ophoging van frequentie merken we bijvoorbeeld aan ons gevoel, te weinig tijd te hebben.

Alles gaat sneller, lijkt sneller voorbij te gaan. We hebben nergens meer tijd voor! De aarde reageert erop met natuurrampen, overstromingen en chaos.  Ook de zon vormt onderdeel van deze verandering. De zonnevlekken vertonen vreemde, nog nooit eerder opgemerkte vormen en intensiteit. Astronomen volgen dit met uiterste nieuwsgierigheid. Ze hebben geen idee welke kant dit op zal gaan. Zonne-energie is  de basis van onze energievoorziening. Onze aarde bestaat dankzij de energie van de zon. Als deze verandert heeft dat direct grote impact op onze aarde.

Deze verhoging van de frequentie heeft ook invloed op ons lichaam. Ons materiële lichaam, gewend aan lagere frequenties wordt nu uitgenodigd op een hoger niveau te gaan trillen. Sommige mensen voelen deze veranderingen duidelijk in hun lichaam. Het heeft alles met de overgang naar een hogere frequentie te maken en is slechts tijdelijk.

Twaalf mogelijke veranderingen, merkbaar in je lichaam:

  1. Lichamelijke pijn, vooral in de nek, de schouders en de rug.
    Dit is het gevolg van de intense veranderingen in je DNA.
  2. Gevoel van diepe innerlijke droefheid zonder aanwijsbare reden.
    Je bent je verleden aan het bevrijden (verleden in de zin van zowel dit leven als ervaringen van voorouders opgeslagen in je DNA)) en dit veroorzaakt het gevoel van droefheid. Het lijkt op de ervaring te vertrekken uit een huis waar je vele jaren hebt gewoond om te verhuizen naar een nieuwe woning. Ondanks dat je graag wilt verhuizen naar je nieuwe huis is er ook droefheid om het verlaten van de herinneringen, energie en de ervaringen in het oude huis waar je zo aan gewend bent geraakt.
  3. Huilen zonder aanwijsbare reden.
    Hetzelfde als punt 2. Het is goed en gezond om de tranen te laten stromen. Het helpt je de oude energie in jezelf te bevrijden.
  4. Plotselinge veranderingen in je werk of carrière.
    Een veel voorkomend symptoom. Als jij verandert zullen de dingen om je heen ook veranderen. Maak je nu geen zorgen de ‘perfecte’ baan of carrière te vinden. Dit zal ook voorbijgaan. Jij bevindt je in een overgang en je zal een aantal keren van baan veranderen alvorens je op de plek terecht zal komen die past bij jou passie.
  5. Terugtrekken uit familierelaties.
    Je bent met je biologische familie verbonden door oud karma. Wanneer je uit de karmische cyclus stapt, zullen de verbindingen van deze oude relaties worden bevrijd. Het zal er op lijken dat je wegdrijft van je familie en vrienden. Dit zal eveneens voorbijgaan. Na verloop van tijd zal je een nieuwe relatie met hen aangaan, als dit passend is. Echter zal het een relatie zijn die gefundeerd is in de nieuwe energie zonder de karmische bindingen.
  6. Ongewone slaappatronen.
    Het is heel goed mogelijk dat je ’s nacht tussen 2.00 en 4.00 uur wakker zal worden. Er is veel activiteit gaande in je en dat zal vaak leiden tot wakker worden om even ‘op adem te komen’ . Maak je geen zorgen. Als je niet meer in slaap kunt komen, sta dan op en ga iets doen in plaats van in bed te liggen piekeren over menselijke dingen.
  7. Intense dromen.
    Hieronder kunnen wellicht dromen vallen over oorlogen en gevechten, achtervolgingen en monsters. Je bent letterlijk de oude energie in jezelf tot bevrijding aan het brengen. En deze energieën uit het verleden worden vaak gesymboliseerd als oorlogen, vluchten en boemannen.
  8. Lichamelijke desoriëntatie.
    Soms kan je je erg ongegrond voelen. Je zal ‘ruimtelijk worden uitgedaagd’ door het gevoel dat je beide benen niet op de grond hebt of dat je tussen twee werelden loopt. Terwijl je bewustzijn de overgang maakt in de nieuwe energie, blijft je lichaam soms achter. Breng meer tijd door in de natuur om de nieuwe energie in jezelf beter te gronden.
  9. Toegenomen gesprekken met Zelf
    Je zal merken dat je vaker met het Zelf praat. Opeens realiseer je dat je de laatste 30 minuten aan het babbelen bent geweest met jezelf. Er ontstaat een nieuw niveau van communiceren met jouw wezen en je merkt nog maar het topje van de ijsberg ten aanzien van deze ‘gesprekken met Zelf’. De gesprekken zullen toenemen, zullen vloeiender gaan verlopen, meer samenhangend zijn en meer inzichten geven. Je bent niet gek aan het worden, je beweegt je voort in de nieuwe energie.
  10. Gevoelens van eenzaamheid, zelfs in het bijzijn van anderen.
    Je kan jezelf alleen voelen en vervreemd van anderen. Je kan het verlangen voelen te willen ‘vluchten’ uit groepen en mensenmassa’s.
  11. Verlies van je passie.
    Je kan je volledig ongepassioneerd voelen, waarbij je weinig of geen zin hebt om iets te ondernemen. Gebruik deze tijd om ‘niet-iets’ te doen (‘do no-thing’). Ga geen gevecht met jezelf aan omdat dit ook voorbij zal gaan. Het lijkt op het opnieuw opstarten van je computer. Het is nodig om jezelf even ‘uit te zetten’ voor een korte tijd om de nieuwe geavanceerde software te installeren.
  12. Een diep verlangen naar Thuis
    Dit is waarschijnlijk de moeilijkste en meest uitdagende van alle symptomen. Je kunt een diep en overweldigend verlangen ervaren de planeet te verlaten en naar Thuis te gaan. Dit is geen suïcidaal gevoel. Het is niet gebaseerd op woede of frustratie. Je wilt er geen grote toestand van maken of een drama creëren voor jezelf of een ander. Een stil gedeelte van jezelf wil naar ‘Huis’ toe. Naar een omgeving die fijn voor je voelt, waar je je thuis voelt. Waar je kan zijn, die je in wezen allang bent zonder alle aardse belemmeringen. Zoals gezegd een eenzaam gevoel van heimwee. Dit is een teken dat je intuïtief aanvoelt dat je aan het veranderen bent. Dat je werkelijk de DNA belemmeringen aan het loslaten bent.

Alles wat je meemaakt of ervaart is een spiegeling van wat er in jou speelt. Wees dus alert en slaapwandel niet door!

Heb wel mededogen met  jezelf en lach om je ongeduld. Humor brengt ons altijd veel verder dan een te serieuze aanpak. Het is nogal wat om in deze tijd te leven. Alles verandert, oude waarden gelden ineens niet meer en in plaats van macht en eigenwaarde uit de buitenwereld te kunnen halen worden we nu op onszelf aangewezen! En dat lijkt allemaal zo in het donker te staan. Wat zit er dan in ons? Velen zullen denken: geen idee! Nooit gezien!

Het is echter ook een waanzinnige uitdaging. Wij staan aan het begin van een tijdperk waarin innerlijke waarden, samenwerking en duurzaamheid de boventoon gaan vormen.

Merk op: bij het bewust worden van alles wat er in ons leven gebeurt hebben we de neiging om ons te focussen op alles wat er ‘fout’ gaat. Dit is een diep in ons levend overlevingsmechanisme. Het is minstens zo belangrijk om te focussen op alles wat ‘goed’ gaat. Dankbaarheid over de prachtige dingen in je leven! Als je dan naast opmerkzaam zijn en accepteren dat zaken in je leven gaan zoals ze gaan, toch wat actiefs wilt doen, focus dan op alles wat moeiteloos in je leven verlopen is en verloopt. Focus op alle mooie dingen die er om je heen zijn. Wat je aandacht geeft groeit!

Die heb jezelf in resonantie met je ziele/kernenergie aangetrokken. Alles is magnetisme! Soort zoekt soort, frequentie zoekt gelijke frequentie! Eigen creatie!

Geef daar de komende tijd eens aandacht aan! Toeval bestaat niet!

In de toekomst zal onze definitie van rijkdom verschuiven van materiële- naar geestelijke rijkdom.

Rijkdom in de toekomst zal geestelijke rijkdom zijn. Geestelijke rijkdom is: Ken jezelf!  Wie ben jij en waar kan jij het verschil maken? Materiële rijkdom heeft ons het geluk en de vrede niet gebracht. Daar worden we ons bewust van!

*) Dit artikel is tevens gepubliceerd op mijn website RSVP-Coaching.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

De wereld is op drift

De wereld is op drift, zo kopt het Parool in. Er zijn nog nooit zo veel mensen op de vlucht geslagen sinds de tweede wereldoorlog. Het einde is nog lang niet in zicht, zo stelt de journalist, en daar ben ik het mee eens. Dit is nog maar het begin. Is de Tweede Wereldoorlog eigenlijk ooit geëindigd? Momenteel zijn er 65,3 miljoen mensen die vluchten voor oorlog, vervolging en honger, kortom, op de vlucht voor de keuzes die wij allemaal maken. Zolang we denken dat wij het hier goed hebben, omdat er hier geen zichtbare oorlog is, we niet vervolgd worden voor hoe we denken en we geen acute honger hebben, leven we in een illusie. In de illusie die comfort heet.

Eigenlijk zijn we met acht miljard mensen op de vlucht. Weliswaar niet van huis en haard, maar op de vlucht voor onze verantwoordelijkheid. Op de vlucht voor wat we met elkaar gecreëerd hebben, maar waarvoor we het liefste onze ogen willen sluiten. Op de vlucht voor de waarheid en de wijsheid die we allemaal in ons dragen, maar die we niet leven, elke dag weer. Op de vlucht voor onze keuzes, waarvan we weten dat ze niet liefdevol en ondersteunend zijn en niet bijdragen aan het grotere geheel. Op de vlucht voor het spoor wat we hebben achtergelaten, waarbij we denken dat er wellicht veel veranderd is, maar er in de kern nog niets veranderd is.

Maar ook op de vlucht voor onze potentie en wat er met elkaar wél mogelijk is. We weten allemaal dat het zo niet werkt, dus wat houdt ons tegen? Misschien mogen we stoppen met vluchten, verbergen en te doen alsof, en stoppen met onze ogen te sluiten. Inzien dat het niet om ons gaat, maar dat we met elkaar hier leven, onder één dak, namelijk die geweldige sterrenhemel.

De grenzen die we onszelf opleggen, persoonlijk, fysiek, mentaal of geografisch bestaan niet. Europa kan dan wel fysiek haar poorten sluiten, maar hiermee zeggen we nee tegen onszelf. We hebben het met elkaar op te lossen en we krijgen elke dag de gelegenheid om andere keuzes te maken. We zijn allemaal de vluchteling en we zijn allemaal de asielzoeker. Jouw keuze beïnvloedt mij, en andersom.

We hebben hier te maken met een humanitaire ramp die zich onder onze ogen voltrekt, zo eindigt het artikel. Dat hadden we 75 jaar geleden ook. Wat is er veranderd? Zolang we niet onderkennen dat alles energie is en dat elke keuze die we maken een energetische impact heeft, zal er niets veranderen.

Maar waar beginnen we dan, vraagt een collega. Bij jezelf zeg ik. We zijn ook helemaal niet meer in contact met de natuur, zegt hij. We zijn niet in contact met onze eigen natuur, zeg ik, met wie wij werkelijk zijn.

De situatie waarin we nu zitten laat ons zien dat we allemaal een arrogantie in ons dragen. Een arrogantie dat we dénken dat we wegkomen met dingen, maar dit is niet zo. We komen nergens mee weg, ook niet na 75 jaar na dato.  We kunnen nog zo hard vluchten, de waarheid volgt ons op de voet.

*) Dit artikel is tevens gepubliceerd op de website van Heartstorm.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Verkering met jezelf

Het is de generatie waarvan gezegd wordt dat ze alle kansen en volop keuzes hebben en dus eigenlijk alles hebben om gelukkig te zijn. En toch mist er iets….De jonge twintigers. Elf van hen hadden de keuze gemaakt om onlangs naar de eerste pilot van ‘Verkering met jezelf’ te komen. Jaren geleden, tijdens mijn Bagels & Beans carrière, en we het over daten en jongens hadden, stelde ik een van mijn collega’s de volgende vraag. Zou jij verkering met jezelf willen hebben? Huh? Verkering met mezelf? Nee, echt niet. Mmm, zei ik toen, maar als jij geen verkering met jezelf wilt hebben, waarom zou iemand anders dit dan wel willen?

Het belang van allerbeste vriendjes met jezelf zijn heb ik altijd bij me gedragen, vanuit een weten dat mijn relatie met mezelf de allerbelangrijkste is. Dit te leven echter, kwam pas veel later, en oefen ik nog elke dag mee. Universele thema’s werden besproken, waar we allemaal mee te maken hebben, ongeacht onze leeftijd. Zo deelt iemand dat ze soms verdrietig is, maar dat ze gewoon naar een feestje gaat. Als er gevraagd wordt hoe het gaat, zegt ze goed hoor, en zet een masker op. Ik bedoel, ik heb toch alles, waarom zou ik verdrietig zijn? We hebben het over het gevoel dat we iets missen, maar wat dan?

Ja, dat gevoel van leegte, wat we proberen op te vullen. Soms krijgen we een 7,5 terug voor een tentamen en is opeens onze hele dag verpest, omdat we eigenlijk een hoger cijfer hadden verwacht. En dan is eigenlijk alles opeens niet meer leuk, want mijn hoofd haalt er dan van alles bij. Is het eigenlijk ooit goed genoeg, vraag ik? Iedereen is stil en knikt nee. Het is nooit goed genoeg, wat we ook doen, wie we ook zijn.

We hebben het over dat we altijd meer willen, en dat we gelukkig moeten zijn. Maar wat is dat, gelukkig zijn? En als we dan gelukkig zijn, dan willen we meer, meer van dat gevoel, omdat het niet blijvend is. We hebben het over verwachtingen en de druk van presteren, en wat we allemaal van onszelf moeten.

En ja, het woord eenzaamheid valt ook, want ja, dat voelen we ons allemaal weleens. Dat is niet echt een populair onderwerp om tijdens een borrel te bespreken, zeg ik. Nee, daar wordt niet over gesproken. Soms hebben we een relatie, met een jongen waarvan we eigenlijk al weten dat het niets wordt. Maar ja, we willen graag een relatie, vanuit een bevestiging dat we ertoe doen. Vervolgens zit je naast elkaar op de bank en denk je: dit is saai.

‘Ik moet altijd de beste versie van mezelf zijn’, zegt iemand. Dus je bent altijd bezig om jezelf te veranderen, vraag ik. ‘Ja, eigenlijk wel’, zegt ze. Herkenbaar, zeg ik, het gevoel dat je anders moet zijn, in plaats van gewoon jezelf. We doen een meditatie en daarna merken een aantal hoe moe ze zijn. Maar ja, wie is er niet moe tegenwoordig?

Ik kijk naar een groep geweldige twintigers, die open en eerlijk delen wat ze lastig vinden, waar ze tegenaan lopen en wat hun bezighoudt. Stuk voor stuk mooie mensen, die in mijn ogen niets hoeven te veranderen of te doen. Het enige wat nodig is, en dit geldt eigenlijk voor ons allemaal, is dat ze zichzelf mogen waarderen, zichzelf heel lief mogen vinden en te voelen hoe enorm waardevol ze zijn. En daar gaat Verkering met jezelf over. Een relatie beginnen met jezelf, omdat jij de allerbelangrijkste persoon in jouw leven bent. Weten dat jij ertoe doet, zonder dat je iets hoeft te doen.

*) Dit artikel is tevens gepubliceerd op de website van Heartstorm.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

De top

Hoe eerlijk zijn we binnen onze relaties naar elkaar, vraag ik me regelmatig af. Ik stel mezelf die vraag dagelijks, en die vraag komt ook naar boven als ik in de krant lees dat een Nederlandse bergbeklimmer is overleden vlak nadat hij de top van de Mount Everest heeft bereikt. Al jaren is dit voer voor psychologen, want wat bezielt iemand om zo’n klim te maken?

In een ver verleden ben ik zelf als gevolg van een kortstondige verliefdheid, spontane actie maar voornamelijk een chronisch gebrek aan zorg en liefde voor mezelf op gympen naar base camp van Mount Everest gelopen. Dat het me is gelukt, zonder enige (blijvende) fysieke ongemakken, is me nog steeds een raadsel.

Maar waarom heeft toen niemand tegen mij gezegd hey Mariette, ga even zitten want ik wil met je praten. Wat is er aan de hand? Wellicht had ik niet geluisterd en naar alle waarschijnlijkheid was ik in reactie gegaan, maar eigenlijk zou dat een vast onderdeel mogen zijn van relaties, namelijk waarheid. Waarheid, omdat onze liefde voor elkaar zo groot is.

Tuurlijk, we maken allemaal onze eigen keuzes en hebben zo onze dingen te ervaren, en soms zijn onze keuzes niet zo handig, maar spreken  we elkaar voldoende aan op onze verantwoordelijkheid, of vinden we dingen normaal, of in dit geval stoer? Voor mijn Mount Everest ervaring kreeg ik voornamelijk erkenning, aandacht en vonden mensen het cool, gaaf en geweldig.

Als ik het artikel lees over de dood van de jonge Nederlandse bergbeklimmer, dan lees ik voornamelijk dat mensen trots zijn. Hij wordt geprezen om zijn moed, doorzettingsvermogen, durf, lef en het feit dat hij de top bereikt heeft. Maar waarom spreekt niemand over het disrespect wat bergbeklimmers hebben voor hun lichaam, de grenzen die ze overschrijden, het leed, de ongemakken, de hel die het lichaam moet doorstaan, de grote kans op overlijden, het gebrek aan liefde en de aanwezige leegte die er in je moet zitten, als je ervoor kiest om aan zo’n tocht te beginnen.

Is het gewone alledaagse leven niet bijzonder genoeg, dat we een dusdanige uitdaging nodig hebben? Kan het zijn dat we zo’n honger naar erkenning en aandacht hebben omdat we nooit werkelijk ontmoet zijn? Als we van onszelf houden, is het onmogelijk om de Mount Everest te beklimmen.

Als we werkelijk onszelf waarderen en onze eigen grootsheid kennen, dan hebben we geen enkele top van geen enkele berg nodig. Die top zit namelijk in onszelf. Dan is er niets buiten jezelf wat grootser, mooier, geweldiger, leuker, uitdagender of spannender is. Dan is elke dag de moeite waard, omdat jij zelf de moeite waard bent. En écht, daar kan geen Mount Everest tegenop. Deze mooie lieve jongen laat een vriendin, familie en vrienden achter. De impact van één zo’n klim en de dramatische gevolgen ervan, is zoveel groter dan dat we bij stil staan. En dan heb ik het nog niet eens over de Mount Everest zelf, die een boel te verdragen heeft, doordat wij mensen zonodig de top willen bereiken.

*) Dit artikel is tevens gepubliceerd op de website van Heartstorm.nl

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Op reis

Ik ben vandaag veel onderweg. Vanmorgen ben ik vanuit Londen vertrokken om vanavond in Hattem aan te komen. Ik wandel, ik neem een bus, een sneltrein, een soort van tram, een roltrap, een wandeling, een vliegtuig, een trein en ik eindig met een bus. In het verleden kon ik best opzien tegen zo’n reis, maar ik merk vandaag dat ik er heel anders insta. Ik voel me ontspannen, open, relaxed en ervaar geen enkele haast.

Ik ben niet bezig met waar ik naartoe ga, maar ik kies er telkens voor om te zijn waar ik nu ben. Vandaag kies ik ervoor dat alles even belangrijk is en geniet ik van het feit dat ik onderweg ben. Ik ben extra vroeg vertrokken, zodat ik nog even met mijn lieve nicht kon wandelen. De bus kwam keurig op tijd aan en kwam ook op tijd bij het station aan, ondanks de drukte in de stad. Ik was dusdanig op tijd dat ik een trein eerder kon nemen, wat me nog meer rust gaf. Ik had tijd om met de man tegenover mij in de trein te kletsen, die op weg was naar Ierland, waar hij zijn kinderen weer gaat zien.

Bij de douane had ik genoeg ruimte om te kletsen met de meneer die mij met mijn koffer hielp. Ik raakte niet in paniek toen mijn koffer eruit werd gepikt omdat er een blikje tonijn in zat. Het was een leuke uitnodiging om met de jonge vrouw te praten die mijn koffer onderzocht en om erachter te komen wat voor parfum ze draagt.

Elke keer als ik loop, ben ik me ervan bewust dat ik aan het lopen ben en dat ik op geen enkel moment hoef te haasten. Ik klets met een meisje die een gitaar bij zich heeft. Ik lach naar mensen en ik kijk ze in hun ogen aan. Ik ben me ervan bewust hoe mijn schouders staan en hoe ik me beweeg door de vertrekhal. Ik trakteer mezelf op sushi en praat even met de vrouw die tegenover me zit. Ik spuit een luchtje op bij de parfum afdeling en ik doe nog wat werk op mijn computer. Ik realiseer mij dat we eigenlijk continu op reis zijn, ook al zijn we gewoon thuis of op werk.

We zijn continu op weg naar het volgende moment en op weg van A naar B. Wat ik vandaag ervaar is dat reizen helemaal niet vermoeiend of vervelend hoeft te zijn. Ik ben simpelweg aan het bewegen door de dag heen. Hoe ik beweeg, hoe ik ben met mezelf en de mensen om mij heen, is mijn keuze. De dag verloopt in een flow en ik beweeg mee. Telkens als ik een uitstapje maak naar waar ik naartoe ga, kies ik ervoor om weer terug te komen naar waar ik nu ben.

Mijn reis vandaag is een reflectie van hoe ik mij voel. Mijn reis vandaag en de mensen die ik ontmoet, zijn een spiegel van mij. We zijn geneigd om bezig te zijn met A en B, maar hoe zit het dan met alles wat daar tussen zit? Ik ervaar vandaag hoeveel momenten er tussen A en B zitten. Momenten die goud waard zijn en net zo belangrijk zijn als A en B. Eigenlijk reis ik vandaag niet van London naar Hattem, maar van moment naar moment. Het geeft de dag een enorme rijkdom.

*) Dit artikel is tevens gepubliceerd op mijn website Heartstorm.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
« Oudere berichten

© 2016 Quan Online

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑